Kızlar ellerim titreyerek yazıyorum, hala şoktayım, inanamıyorum! 😭 Lütfen beni yargılamadan okuyun, hislerimi ancak yaşayan anlar. Ben kendimi bildim bileli hep bir kızım olsun istedim. Pembe tokalar, o elbiseler, anne-kız kombinleri hayalimdi. Hamile kaldığımı öğrendiğim an içime bir his doğdu, “Kesin kız” dedim. Ama 8. haftada doktorum “Erken ama erkeğe…

Kızlar merhaba, bana bir akıl verin delirmek üzereyim… 2 yıllık evliyim ve İstanbul’da yaşıyoruz. Eşimin ailesiyle, özellikle kayınvalidemle başım dertte. Ya her pazar sabahı, hiç haber vermeden “biz geldik” diye kapıya dayanıyorlar! 🤦‍♀️ Hani insan pazar günü eşiyle baş başa kalmak ister, geç uyanmak ister… Yok! Sabahın köründe kahvaltıya damlıyorlar.…

Kızlar valla artık tükendim… 3 yaşındaki oğlum kreşe başladığından beri evde hastalık bitmiyor. Tam iyileşti diyoruz, hooop yine ateş, yine burun akıntısı. İşe gidiyorum aklım evde, gece uyku yok, sabah kalkıp toplantıya giriyorum. Bakıyorum bazı anneler ‘ay bugün çocuğumla kek yaptık’ diye paylaşıyor, bütün gün evdeler tabii rahatlar… Bizim gibi…

Şaka gibi ama gerçek. Krem rengi veya kırık beyaz değil, bildiğiniz bembeyaz dantelli bir elbise giymiş. Salona girdiğinde herkes onu gelin sandı. Eşime “bu ne?” dediğimde sadece omuz silkti. Düğün fotoğraflarına bakınca hep o göze çarpıyor. Arkadaşlarım “bu kim?” diye soruyor. Ne diyeceğimi bilemiyorum artık. Annesi bu kadar dikkat çekmek…

Kızlar selam, artık gerçekten psikolojim bozuldu. Yıllardır bu PCOS illetiyle uğraşıyorum, gitmediğim doktor kalmadı. Hepsi ‘kilo ver geçer’, ‘doğum kontrol hapı kullan’ deyip gönderiyor. Adet dönemlerim kabus gibi, sancıdan yerlerde sürünüyorum resmen. Yumurtalıklarımda kist dolu, yüzümde tüylenme yaptı, aynaya bakmak istemiyorum. 🙁 Çatlatma iğnesi denedik geçen ay, yine olmadı, yine…

Selam kızlar, ya bakıyorum herkes gün sayıyor, ovülasyon takip ediyor falan… Ben bazen o kadar yoğunum ki iş güç, arkadaşlar derken adet olduğumu bile unutuyorum. 😂 Geçen ay 10 gün gecikmişim, ‘aman strestendir’ dedim geçtim. Doktora gidip kendimi germek hiç istemiyorum valla. Benim gibi akışına bırakan, vücudunu dinleyip panik yapmayan…

Kızlar ağlayarak yazıyorum, lütfen bir akıl verin. Eşim evin maddi konularını kendi yönetir, bana da her ay mutfak ve pazar için belli bir miktar nakit verir. Ben de 2 yıldır, o parayı idareli kullanıp, indirimleri takip edip kenara 3-5 kuruş attım. Amacım kötü gün parası yapmaktı. Biriktirdikçe gittim Çeyrek Altın…

Doğumdan sonra eşimden köşe bucak kaçıyorum… O bana dokunmak istedikçe ben buz gibi soğuyorum. 14 aydır kendimi sadece ‘anne’ gibi hissediyorum, ‘kadın’ kimliğim yok oldu sanki. Adam elini omzuma atsa diken batıyor gibi geliyor. Onu seviyorum ama tensel temas istemiyorum. Ve bu durum onda gerginliğe neden oluyor artık. Bu durumu…

Eski erkek arkadaşım beni her yerden sildi sanıyordum, bir baktım fake hesaptan değil, kendi hesabından hikayelerimi izliyor. Mesaj attım cevap yok. Arıyorum? Açmıyor. Sadece izliyor. Kızlar bu bir geri dönme sinyali mi yoksa benimle eğleniyor mu? Arayıp yazdığıma da pişman oldum kafayı yemek üzereyim, bir akıl verin!

Çalışan bir anneyim, sabah vaktim yoktu, marketten aldığım keki koydum çantasına. WhatsApp grubunda bir mesaj: ‘Bazı annelerimiz çocuklarının sağlığını hiç düşünmüyor, hazır gıda yasak!’ diye laf sokmuş. Sinirden gözüm döndü. Herkes her sabah organik poğaça mı yapıyor Allah aşkına?